دوستان تو قسمت نظرات گفته بودن باید با تنهایی جنگید نباید دستش اسیر شد اما من با اینا مخالفم و میگم وقتی تنهایی تمام وجود آدمو پر کنه دیگه با هیچ چیزی خالی نمیشه... آخه چطور میشه جای خالی کسیو که باید باشه و نیست ببینی اونوقت بگی من تنها نیستم؟!...
درسته همیشه میگن اونایی که رفتن باید فراموش کرد اما گاهی کسایی میرن که هیچوقت نمی تونی نبودشو نادیده بگیری.
کسی که می تونست خیلی بیشتر از اینا زندگی کنه اما به خاطر اشتباه چند تا آدم و مخصوصا به خاطر نادونی خودش نابود بشه و بره... کسی که اصلا به دورو وریاش فکر نکرد که اگه نباشه سر اونا چه بلایی میاد... کسی که رفت و خانوادشو بی سایه سر کرد تا هر وقت هر کسی از راه رسید و دید که اونا تنهان یه تیپا بهشون بزنه و اونام هیچی نتونن بگن چون کسی نیست که ازشون محافظت کنه...
هروقت اطرافیانتو نگاه میکنی یا آدمای تو خیابونو میبینی که تنها نیستنو اون کمبودو جای خالی رو که تو داری اونا ندارن و با هم خوشن... از وجود همدیگه لذت میبرن ناخداگاه به تنهایی خودت پی میبری... همه ی اینا و خیلی از چیزای دیگه که نمیشه اینجا گفت هر لحظه که می خوای از دنیای تنهایی بیرون بیایو از دنیای بیرون لذت ببری یادت میارن که تنهایی اونوقته که هیچ چیزو هیچ کس نمیتونه از تنهایی درت بیاره... اون موقس که بیشترو بیشتر تو دنیای خودت فرو میری و تمام غما و غصه ها به دلت هجوم میاره...

نوشته شده در شنبه هجدهم تیر 1390ساعت 11:46 توسط دختر یخ زده|